من از قصه زندگی ام نمی ترسم
           من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
           ای بهار زندگی ام
           اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست
           اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد
           برگرد
           باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را
           باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا
           باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.
           بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم
           بدان که قلب من هم شکسته
           بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
           این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
           بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام

شب تنهايي با هم.. شايد اينگونه سزاوار فراموشي نبود چقدر با عجله... غبار مي تکاني از ردپاي آخرين خاطراتمان اکنون اي اولين و آخرينم کاش احساس آبي مرا مي شنيدي. تا هميشه به تماشاي شب ميروم و تکه هايي از عشق مدفون ميراث من است و قلمي که هيچ گاه نتوانست آخرين حرفهاي مرا با تو بگويد

 نميدونم چطوري بهت بگم

دوست دارم؟؟؟

اولين كسي كه عاشقش ميشي دلتو ميشكونه و ميره . دومين كسي رو كه مياي دوست داشته باشي و از تجربه قبلي استفاده كني دلتو بدتر ميشكنه و ميزاره ميره . بعدش ديگه هيچ چيز واست مهم نيست و از اين به بعد ميشي اون آدمي كه هيچ وقت نبودي . ديگه دوست دارم واست رنگي نداره .. و اگه يه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشكوني كه انتقام خودتو ازش بگيري و اون ميره با يكي ديگه ...... اينطوريه كه دل همه آدما ميشکنه